مصطفى النوراني الاردبيلي

172

دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى )

شلدار مشخصات : نارون كوهى و نامهاى محلى آن در كلاردشت و كلارستاق و نور و كجور مازندران ملج و ملچ ، در كتول و راميان مليج ، در لاهيجان و رودسر سُرخه و لوروت ، در مينودشت شلدار ، در رامسر و شهسوار لونگا ، در آستارا و طوالش وزم ناميده مىشود . بلندى نارون كوهى با ملچ در حدود اوجا است . برگهاى آن درشت ، بيضى يا تخم مرغى ، نوك تيز ، دندانه‌دار ، و طول هر برگ 16 - 5 سانتىمتر است . ميوه آن بيضى و داراى بال مىباشد و شبيه ميوه اوجا است . تركيبات شيميايى : در پوست داخلى درخت نارون كه در چين بيشتر مصرف دارد ، وجود مقدارى تانن و مواد نشاسته‌اى و مواد چربى و فيتوسترول ، فلوبافن ، هكزيلن آلدئيد ، بوتيريك اسيد ، كاپريك اسيد ، ليپاز و لعاب وجود دارد . پوست درخت اوجا نيز داراى تانن ، لعاب و فيتوسترين همراه با استيگماسترين ، سيتوسترين و فلوبافن مىباشد . خواص - كاربرد : جوشانده پوست گياه براى رفع ناراحتىهاى جلدى خشك ريشه كه اسكار يا پوسته پوسته شدن جلدى قانقرايايى نامند مفيد است . « 1 » شل به فتح اول و سكون ثانى ، پوست نازك رنگين را گويند كه در ميان درز كفش و موزه و يراق زين اسب نهاده بدوزند . شل كه فالج و لقوه را و استرخاى عصب را نيك بود و گرم و خشك است اندر درجه دوم . شُل : ميوه درختى هندى و از ادويه مجهوله است . « 2 »

--> ( 1 ) - همان ، ج 6 ، ص 473 . ( 2 ) - الابنية عن حقايق الادويه ، ص 206 .